سانی کوچولوی من

این عکس سنجاب باهوش و بانمک من سانیه

تولد مولود کعبه مبارک

     

ناگهان یک صبح زیبا آسمان گل کرده بود / خاک تا هفت آسمان، بغض تغزل کرده بود

حتم دارم در شب میلادت، ای غوغاترین / حضرت حق نیز در کارش تأمل کرده بود

هر فرشته، تا بیایی، ای معمایی ترین / بال های خویش را دست توسل کرده بود

ولادت بزرگ مرد عالم انسانیت مولی الموحدین و روز پدر بر همگان مبارک

روز دوستی یا روز تنهایی

                                 روز دوستی روز والنتاین برهمه دوستان مبارک

                        ناصریا جان همیشه جاودانی روز والنتاین بر تو مبارک          

                 

  

این گلها  تقدیم به ناصریا و همه دوستانی که دوستشان دارم و دوستش داشتند

دیروز روز دوستی و عشق بود و چه خالی بود جای دوستی که همیشه از دوستی میخواند و چه زیبا

دیروز تمام مدت صدایش را می شنیدم که میگفت منو ببخش و یا ای دوست و امروز دوباره جای خالی او برایم مانده

دلم برای کسی تنگ است
که چشمهای قشنگش را
به عمق آبی دريای واژگون می دوخت
و شعرهای خوشی چون پرنده ها می خواند

 ناصر عزیزم همیشه و درهمه جا جای خالیت را حس میکنم کاش بندر بودم و ساعتی را درکنار اتاق تنهایی تو می نشستم و به نجوایت گوش میکردم شاید آرام شوم

 

سلام و خداحافظی

 سلام به همه دوستان و خصوصا نویسنده عزیز که شاید ذهن مرا برای خودخواهی بازکرد متاسفم و خودم را نمی بخشم که باعث این فکر حتی برای یکنفر شدم  حالا برای مدتی شاید طولانی  با وبلاگم خداحافظی میکنم و نوشته هام رو برای خودم می نویسم تا زمانی که آروم بشم و بتونم دوباره ادامه بدم !!!!!!!!!!

نه افسردگی دارم و نه نسبت به زندگی بدبین هستم فقط و فقط حس میکنم تکه ای از قلبم گم شده و برای همین باید بنویسم  تا بتونم  آروم بشم پیش خودم فکر میکردم اینطوری خوبه ولی خوب این نوشته ها تلنگری بود که حس کردم شاید خودم کمی آروم بشم ولی ضربه ای به کسی که دوستش دارم میزنم حالا با همه کسانی که دوستشان دارم یک خداحافظی نه چندان کوتاه میکنم تا در این غربت بتوانم با خودم کنار بیایم و این آخرین قطعه ای است که به ناصر عزیزم تقدیم میکنم با همه خداحافظی میکنم و به او سلام میکنم در تنهایی های خودم !!!!!!!!!!!!!!

                                  

تا انتهای حضور

امشب
در یک خواب عجیب
رو به سمت کلمات
باز خواهد شد
باد چیزی خواهد گفت
سیب خواهد افتاد
روی اوصاف زمین خواهد غلتید
تا حضور وطن غایب شب خواهد رفت
سقف یک وهم فرو خواهد ریخت
چشم
هوش محزون نباتی را خواهددید
پیچکی دور تماشای خدا خواهد پیچید
راز سر خواهد رفت
ریشه زهد زمان خواهد پوسید
سر راه ظلمات
لبه صحبت آب
برق خواهد زد
باطن اینه خواهد فهمید
امشب
ساقه معنی را
وزش دوست تکان خواهدداد
بهت پرپر خواهد شد
ته شب یک حشره
قسمت خرم تنهایی را
تجربه خواهد کرد
داخل واژه صبح
صبح خواهد شد

هوای حوا

             

هوای حوا چه دلپذیر بود که اینگونه زود رفتی