روز دوستی یا روز تنهایی

              

                              

این گلها  تقدیم به ناصریا و همه دوستانی که دوستشان دارم و دوستش داشتند

دیروز روز دوستی و عشق بود و چه خالی بود جای دوستی که همیشه از دوستی میخواند و چه زیبا

دیروز تمام مدت صدایش را می شنیدم که میگفت منو ببخش و یا ای دوست و امروز دوباره جای خالی او برایم مانده

دلم برای کسی تنگ است
که چشمهای قشنگش را
به عمق آبی دريای واژگون می دوخت
و شعرهای خوشی چون پرنده ها می خواند

 ناصر عزیزم همیشه و درهمه جا جای خالیت را حس میکنم کاش بندر بودم و ساعتی را درکنار اتاق تنهایی تو می نشستم و به نجوایت گوش میکردم شاید آرام شوم

 

سلام و خداحافظی

 سلام به همه دوستان و خصوصا نویسنده عزیز که شاید ذهن مرا برای خودخواهی بازکرد متاسفم و خودم را نمی بخشم که باعث این فکر حتی برای یکنفر شدم  حالا برای مدتی شاید طولانی  با وبلاگم خداحافظی میکنم و نوشته هام رو برای خودم می نویسم تا زمانی که آروم بشم و بتونم دوباره ادامه بدم !!!!!!!!!!

نه افسردگی دارم و نه نسبت به زندگی بدبین هستم فقط و فقط حس میکنم تکه ای از قلبم گم شده و برای همین باید بنویسم  تا بتونم  آروم بشم پیش خودم فکر میکردم اینطوری خوبه ولی خوب این نوشته ها تلنگری بود که حس کردم شاید خودم کمی آروم بشم ولی ضربه ای به کسی که دوستش دارم میزنم حالا با همه کسانی که دوستشان دارم یک خداحافظی نه چندان کوتاه میکنم تا در این غربت بتوانم با خودم کنار بیایم و این آخرین قطعه ای است که به ناصر عزیزم تقدیم میکنم با همه خداحافظی میکنم و به او سلام میکنم در تنهایی های خودم !!!!!!!!!!!!!!

                                  

تا انتهای حضور

امشب
در یک خواب عجیب
رو به سمت کلمات
باز خواهد شد
باد چیزی خواهد گفت
سیب خواهد افتاد
روی اوصاف زمین خواهد غلتید
تا حضور وطن غایب شب خواهد رفت
سقف یک وهم فرو خواهد ریخت
چشم
هوش محزون نباتی را خواهددید
پیچکی دور تماشای خدا خواهد پیچید
راز سر خواهد رفت
ریشه زهد زمان خواهد پوسید
سر راه ظلمات
لبه صحبت آب
برق خواهد زد
باطن اینه خواهد فهمید
امشب
ساقه معنی را
وزش دوست تکان خواهدداد
بهت پرپر خواهد شد
ته شب یک حشره
قسمت خرم تنهایی را
تجربه خواهد کرد
داخل واژه صبح
صبح خواهد شد

هوای حوا

             

هوای حوا چه دلپذیر بود که اینگونه زود رفتی

                       

تمام آرامش من

این وبلاگ منو آروم میکنه دوست ساعات تنهایی منه و هرزمان که دلم میخواد فکر کنم به زندگی و به آینده و آرامش اینجا میام و وقتی یک دور میزنم دوباره طعم زندگی رو حس میکنم پس میدونم این مرده پرستی نیست همیشه میگند تنها صداست که میماند و این صدای ناصریاست که تمام مدت می شنوم صدایی که گفتنی های زیادی داشت و چه زود رفت واقعا چرا صداو سیما بعد از پخش مراسم خاکسپاری یاد و خاطره هنرمندان رو هم برای همیشه فراموش میکنه همین دیروز رفتن هنرمندی دیگر نادر ابراهیمی عزیز را شاهد بودیم آیا روا نیست که برنامه های صدا و سیما چند اثر از این هنرمند رو برای بزرگداشت یا یاد آوری گذشته خودمون نمایش بده مثلا سریال آتش بدون دود یا فیلمی که من در جشنواره از این عزیز دیدم وقتی که هوا ایستاد که همه چیز داشت اگر یاد کردن از کسی که باید هنوز باشد و خودش بگوید مرده پرستی است پس باید بگویم که ......................................

                                            

تقدیم به ناصریای مهربان و عزیزم

بزرگ بود و از اهالي امروز بود  و باتمام افق هاي باز نسبت داشت  و لحن آب و زمين را چه خوب مي فهميد صداش به شكل حزن پريشان واقعيت بود  و پلك هاش مسير نبض عناصر را به ما نشان داد  و دست هاش هواي صاف سخاوت را ورق زد و مهرباني را به سمت ما كوچاند به شكل خلوت خود بود و عاشقانه ترين انحناي وقت خودش را  براي آينه تفسير كرد  و او به شيوه باران پر از طراوت تكرار بود و او به سبك درخت ميان عافيت نور منتشر مي شد  هميشه كودكي باد را صدا مي كرد هميشه رشته صحبت را به چفت آب گره مي زد براي ما يك شب سجود سبز محبت را چنان صريح ادا كرد كه ما به عاطفه سطح خاك دست كشيديم و مثل يك لهجه يك سطل آب تازه شديم و بارها ديديم كه با چه قدر سبد  براي چيدن يك خوشه ي بشارت رفت ولي نشد  كه روبروي وضوح كبوتران بنشيند  و رفت تا لب هيچ  و پشت حوصله نورها دراز كشيد و هيچ فكر نكرد  كه ما ميان پريشاني تلفظ درها  راي خوردن يك سيب چه قدر تنها مانديم