ای دوست

                                          

                                 

موج نوازشی ای گرداب

کوهساران مرا پر کن ای طنین فراموشی
 نفرین به زیبایی آب تاریک خروشان که هست مرا
 فرو پیچد و برد
 تو ناگهان زیبا هستی اندامت گردابی است
موج تو اقلیم مرا گرفت
ترا یافتم اسمان ها را پی بردم
ترا یافتم درها را گشودم شاخه ها را خواندم
افتاده باد آن برگ که به آهنگ وزش هایت نلرزد
مژگان تو لرزید رویا درهم شد
تپیدی :‌ شیره گل بگردش آمد
بیدار شدی : جهان سر بر داشت جوی از جا جهید
 براه افتادی : سیم جاده غرق نوا شد
 در کف تست رشته دگرگونی
از بیم زیبایی می گریزم و چه بیهوده : فضا را گرفتهای
یادت جهان را پر غم می کند و فراموشی کیمیاست
در غم گداختم ای بزرگ ای تابان
سر بر زن شب زیست را در هم ریز ستاره دیگر خک
جلوه ای ای برون از دید
از بیکران تو می ترسم ای دوست موج نوازشی

برای تویی که همیشه در یادم میمانی

 

                        
اما اگر از ترس بلا و آزمون' تنها طالب آرامش و لذتهای عشق باشید '
خوشتر آنکه عریانی خود بپوشانید.
و از دم تیغ خرمن کوب عشق بگریزید.
به دنیایی که از گردش فصلها در آن نشانی نیست'
جایی که شما می خندید اما تمامی خنده ی خود را بر لب نمی آورید.
و می گر یید اما تمامی اشکهای خود را فرو نمی ریزید.

دلتنگی

                                    

دلم براي کسي تنگ است

که چشمهاي قشنگش را

به عمق آبي دريا مي دوخت

و شعر هاي قشنگي چون پرواز پرنده ها مي خواند

دلم براي کسي تنگ است

كسي كه خالي وجودم را از خود پر مي كرد

و پري دلم را با وجود خود خالي

دلم براي کسي تنگ است

کسي که بي من ماند

کسي که با من نيست

دلم براي کسي تنگ است

که بيايد

و به هر رفتني پايان دهد

دلم براي کسي تنگ است

که آمد

رفت

...... و پايان داد

کسي ....

کسي که من هميشه دلم برايش تنگ مي شود

کاش میتوانستم رفتنت را در دومین سالگرد تولدت بدون تو باور کنم

 

                                        

---

عشق بی نقاب، ممنوع! واژه های ناب ممنوع!

عطر گل برگ گل سرخ، لای هر کتاب ممنوع!

طپش گلوله، آزاد! شعر نا نوشته ، ممنوع!

توی وهمو خوابو رویا ، لمس یک فرشته ممنوع!

فصل ممنوعیت گل،فصل ممنوعیت ساز!

بهاری که خزان شد

تا گل غربت نرویاند بهار از خاک جانم

با خزانت نیز، خواهم ساخت، خاک بی خزانت . . .

گرچه خشتی از تو  را حتی به رؤیا هم ندارم

زیر سقف آشنائی هات، می خواهم بمانم . . .

بهار بهار صدا همون صدا بود       صدای شاخه ها و ریشه ها بود

بهار بهار چه اسم آشنایی       صدات می یاد اما خودت کجایی

وا بکنیم پنجرهاه رو یا نه       تازه کنیم خاطره ها رو یا نه

بهار اومد با یه بغل جونه       عید آورد از تو کوچه تو خونه

بهار بهار یه مهمون قدیمی       یه آشنای ساده  و قدیمی

یه آشنا که مثل قصه ها بود       خواب و خیال همه بچه ها بود

یادش بخیر بچگی ها چه خوب بود       حیف که هنوز صبح نشده غروب بود

آخ که چه زود وقتی قلک عیدهامون       وقتی شکست باهاش شکست دلامون

چقدر دلم فصل بهار رو دوست داشت       وا شدن پنجره  ها دوست داشت

بهار اومد پنجره ها رو وا کرد       خنده به دل مردگی زمین کرد